18. septembar 2019, srijeda, 5:58
Početna
Svijet
Kultura
Sport
Kolumna
Aktuelno
Društvo
Zdravlje
Nauči nešto novo
Stručni radovi
Društvo
Mediji i politički proces
Mi smo auditorij koji sjedi ispred malih ekrana, zatvorenici „elektronske pećine“ koju kreira politika, i to je naša jedina sfera realnosti.
Piše: Lejla Seifert / Datum: 26. august 2015. 12:29

Knjiga Mediji i politički proces, P. Erika Louw.a, profesora Škole za novinarstvo i komunikacije (School of Journalism and Communication) Univerziteta u Kvinslandu u Australiji, predstavlja kritički osvrt na razvoj same političke komunikacije, medijalizaciju iste, te utjecaj medija na politički proces. Podijeljena je na jedanaest dijelova, koji kroz različite teme otkrivaju zajedničku i značajnu karakteristiku, vidljivu i iz samog naziva ove knjige: medijalizaciju politike.


Namjera autora, da izazove sumnju što je i u skladu sa profesijom novinarstva, te kritičko razmišljanje o politici, posredovanoj medijima, ponajviše televizijom u liberarnim demokratijama, prožima se kroz svaku stranicu ovog štiva. Kritika je prvenstveno upućena liberarno–demokratskim sistemima kao dominantnog oblika vladavine koji prema ovom autoru ima za cilj KROĆENJE javnosti za potrebe političkih elita. Pripitomiti mase putem medija, posebno tv-om, kao najsavršenijim sredstvom promovisanja interesa. U toj promociji i promicanju istih preovladava jedan kanibalistički odnos između medija i političara te PR stručnjaka kao glavne spone ovog odnosa, jer oni se hrane jedni drugima.


P. Eric Louw veoma efektno povlači paralelu sa čuvenom Platonovom pećinom, kojom antički filozof  objašnjava obmanjujuću prirodu ljudske percepcije. Naime u pećini žive ljudi, okovani u sjedećem položaju i leđima okrenuti vatri. Sjene koje stvara vatra ogledaju se na zidu koji posmatraju zatočenici pećine. Pošto oni od djetinjstva vode ovakav način života, za njih taj zid i igra sjenki na njemu  predstavlja jedinu realnost koju poznaju. Ukoliko bi jedan čovjek iz te grupe bio oslobođen i ugledao svjetlost dana, ne bi mogao da gleda jer su njegove oči navikle na mrak i tamu, ne bi mogao da poima realnost van pećine. Platon smatra da ljudi žive u sličnoj zabludi kao zatvorenici iz pećine. Time smo mi, auditorij koji sjedi ispred malih ekrana,  zatvorenici „elektronske pećine“ koju kreira politika, i to je naša jedina sfera realnosti.


U tom smislu autor postavlja i istovremeno nameće brojna pitanja : jesmo li i mi postali samo zatvorenici elektronske / tv pećine, odnosno da li je televizija i ono što je posredovano njom stvarni odraz realnosti, posljedica nametnute demagogije, plod medijalizovane poltike ?

Ne poznajemo stvarnu ( političku ) realnost već samo onu koja nam se prezentira, stoga treba da budemo krajnje skeptični u pogledu onoga što nam tv pruža.


Kakva je uloga novinara u ovom procesu?


Kao „četvrta grana vlasti“ oni  nemaju funkciju nadzornog tijela već rade u simbiozi sa političirima, učestvuju zajedno sa spin doktorima (stručnjaci za pompeznost i umjetnost politike posredovane televizijom)  i stručnjacima za odnose sa javnošću, u kreiranju utiscima i na taj način postaju dio čitave spin industrije koju karakteriše proizvodnja spektakla i senzacije. Zapravo mediji i politika isprepleteni su paukovom mrežom čije niti stvaraju, reklo bi se PR stručnjaci. Političari trebaju  publicitet, što ih tjera da razvijaju PR mehanizme. Politika obezbjeđuje meni,  PR stručnjaci iznose „gotova jela“, odnosno ono što je najpogodnije i najprikladnije da se ponudi, a novinari izvještavaju o onome što se nudi. Možemo zaključiti da se radi o jednom odnosu međuzavisnosti: nijedna strana ne može sebi priuštiti raskidanje ovog odnosa jer bi time  paukova mreža bila pokidana, a samim tim i opstanak masovne demokratije postaje upitan. Iako novinari nemaju moć da kontrolišu političke procese, jer moraju da surađuju sa političkim PR-om kako bi zadržali izvore, imaju mogućnost da uzdrmaju one koji imaju moć - političku elitu.


XX vijek je doneo novi fenomen: proces približavanja ili još bolje rečeno poistovjećivanja zvijezda i političara. Stvara se dojam da su nam političari bliski, da ih poznajemo, kako bi se lakše privukla i zadržala masa. Čitajući ovu knjigu možemo zaključiti da su mediji kanal kroz koji politička elita upravlja masom, odnosno koji joj omogućava da bude dominantna bez prisile!

 

 

 

 

Pratite nas na facebooku
 
Sva prava pridržana © Marcus Fabius Quintilianus / 2019
Web design, development & custom CMS by Kahrić Kenan